د يو مسافر سفر

مسافران د بيلوه زمکې ته ورسيږى او هلته ځلېدونکو کسانو سره ملاو شى څوک چې هغوئ د يو درياب خوا ته بوځى د کوم نه چې د هغوئ تېرېدل وُو. مسيحى په ډوبېدو شى او روح هغۀ ته د هغۀ د زړو ګناهونو په حقله خبرې کوى خو اُميدوار د هغۀ ډاډګيرنه وکړى او هغه ترېنه راوباسى. هغوئ د صيون په غرۀ وخيژى او په دروازه ور دننه شى او ښار ته روان شى. لاپرواه د وردننه کېدو کوشش کوى خو هغۀ ته اجازت ملاو نۀ شى. مسيحى او اُميدوار د خپل مالِک په خوشحالۍ کښې داخل شى. ليکونکې بيا راويښ شى او دا ټول يو خوب وى.
کله چې يو کس په مصيبت کښې وى، بل دې د هغۀ مرسته وکړى.
په مالک کښې مضبوط شئ.
د خُدائ پاک ښار زمونږ منزل دے.

يو ځل بيا هغوئ لاپرواه سره ملاو شى او په سختئ سره د هغۀ ازمېښت کوى او دا معلومه کړى چې هغه اوس هم په خپل کارونو باور کوى او هېڅ کله يې هم په مسيح باندې باور نۀ دے کړے او هغه د خُدائ پاک ويره کوم چې د ګناه د سزا په وجه پېدا کيږى، هغه د توبې خوا ته بيا بوتلے شى. اُميدوار بيا د وروستو کېدو دليلونه بيانوى. د دې مطلب د زړۀ په مکمل توګه نۀ بدلېدل، د انسان ويره، غرور او د عدالت لاپرواهى کول دى. اُميدوار د خلقو د وروستو کېدو د قدمونو په حقله خبرې کوى.
مونږ دې يوازې په مسيح باور لرو.
د خُدائ پاک ويره د حکمت شروع ده.
وروستو کېدونکى په خپله مرضۍ روان وى.

هغوئ يو بې دينه سړى سره ملاو شى څوک چې په هغوئ ټوکې کوى او ورته وائى چې داسې هېڅ ښار نشته ځکه چې هغۀ داسې څۀ ليدلى نۀ دى. هغوئ د جادو زمکې ته راشى او اُميدوار د ايماندار او خپل ملګرتيا په حقله خپله ګواهى هغې ته واورئ چې څنګه روحُ القدس او د خُدائ پاک کلام د هغوئ زړونه بدل کړل او توبه ګار شو او خپل ګناهونه يې پرېښودل.
ايمان په ناليدلى څيزونو د باور کولو ثبوت دے.
زمونږ خپله ګواهى طاقت لرى.
په پوره توګه بدلېدل ضرورى دى.

مسيحى اُميدوار ته د لږ ايمان او عيسو تر مينځه د جنګ په وخت د زړَورتيا فرق، د جوليټ د طاقت او د جنګى اس تر مينځه د فرق وضاحت وکړو او خبردارے يې ورکړو چې د حد نه زيات په ځان باور ونۀ کړې. چاپلوسى هغوئ دوکه کړى او په جال کښې يې راګېر کړى خو مدد راشى او هغوئ آزاد کړى.

بغېر ايمان نه لږ ايمان ښۀ دے.

په جنګ کښې د سړى پته لګى.

د چاپلوسو نه ځان ساتئ.

د نور په رڼا کښې هغوئ د بادشاهانو په لار واپس روان شول او ښائسته غرونو ته ورسېدل چې شپونکى، علم، تجربې، بېدار او وفادار سره ملاو شى، څوک چې هغوئ ته د غلطۍ غر او د احتياط غر وښائى، او څۀ نور خبردارى او هغه خلق ورته وښائى کوم چې ورک شوى او بې لارې شوى وُو. هغوئ لاپرواه سره ملاو شى څوک چې په خپل کار باور لرى او د لږ ايمان په حقله خبرې کوى څوک چې په لاره ډاکوانو لوټ کړے وو.
د بادشاهانو په لاره اوسئ.
علم او تجربه ډاډ ورکوى.
خُدائ پاک غواړى چې مونږ اِبليس وپېژنو.